-Rozmawiajmy dalej Skoro

„—Rozmawiajmy dalej. Skoro król już raczył zjeść kolację, nloehzo jq strawi.
H — A, II 1UOU
OLIWIER DE CHARNY
Ta krótka przerwa w rozmowie w niczym nie wpłynęła jednak na zmniejszenie coraz bardziej wzrastającego uczucia zazdrości, które w tej chwili miotało sercem królowej. Z jednej strony była to zwykła zazdrość kobiety o miłość, z drugiej — królewska zazdrość o władzę. Dogasająca już prawie rozmowa została wznowiona z tym większym ożywieniem. Podobnie bywa niekiedy podczas bitwy, gdy rozpoczęta w paru punktach wymiana strzałów zaczyna słabnąć, by wkrótce zamienić się w niepowstrzymaną na całej szerokości frontu kanonadę, która dopiero zadecyduje o zwycięstwie lub klęsce. W tym stanie rzeczy zarówno hrabiemu jak i królowej zależało na uzyskaniu dalszych wyjaśnień i dlatego zaledwie drzwi zdążyły się zamknąć, gdy hrabia przemówił pierwszy
— Wasza Królewska Mość zapytuje mnie, czy przybyłem na wezwanie hrabiny de Charny, ale Wasza Królewska Mość raczyła zapomnieć o zobowiązaniach, jakie nas łączą, a także
0 tym, że jestem człowiekiem honoru.
— Tak — odrzekła królowa opuszczając głowę — zobowiązania zostały podjęte, a ty, hrabio, jesteś człowiekiem honoru
1 przysięgłeś mi, że poświęcisz się dla mego dobra. I oto teraz, ta przysięga zadręcza mnie, bo składając ofiarę z siebie w imię mojego szczęścia, jednocześnie poświęcasz piękną i szlachetną kobietę... Popełniasz więc jeszcze jedną zbrodnię.“(5)